Koloboros’un Kelâmı

Koloboros’un Kelâmı: kuyruğunu yutan yılanın halkası içinde Oro Kıtaları, gravür

Müstensihin Sunuşu

Alemgezer, bu sahifeyi ben yazmadım; yalnızca temize çektim. Oro’nun Yeşermesi’nin nüshalarını istinsah ederken, Başkâtip İsimur’un evrakı arasında, cildin en başına iliştirilmiş numarasız bir varak buldum. Hattı İsimur’un hattıdır; lakin sesi onun sesi değildir.

İsimur ki her vakayı kendi kederine bulayarak anlatır, burada susmuş, kalemini bir başkasının ağzına vermiştir. Kimin ağzına verdiğini varağın başlığı söylüyor; ben tekrar etmeye cüret edemem. Şu kadarını söyleyeyim: bu kelâmda konuşan, Oro’ya dışarıdan bakmıyor. Oro’yu bir kâğıdın üstünde tutuyor.

Varak, Yeşermesi’nin başında bulundu; ben de onu yerinden oynatmadım. Kıvılcımdan, engerekten ve divanlardan evvel bu okunmalıdır. Zira öteki bahisler Oro’nun nasıl doğduğunu anlatır; bu ise doğarken Oro’ya ne dendiğini.

— Yeşermesi nüshasını temize çeken müstensih


Koloboros’un İlk Kelâmı

Kâtip İsimur’un tahririyle

Dinleyin, ey Oro Kıtaları. Siz ki beni yazan elin damarında kan nasıl akıyorsa öyle akarsınız; hangi yüz söyleyebilir ki benden az canlısınız? Ren’in adını andığımda, Dhundar’ın adını andığımda, yolda eski bir dostun omzuna değmiş gibi olmuyor muyum? İşte bu yüzden sizi mürekkebe bağlayacağım, kâğıdın zindanına kapatacağım; ve o zindan sizin beşiğiniz olacak. Hikâyeniz anlatıldıkça kemiğiniz katılaşacak, etiniz dolacak. Bunu yapacağım. Meleklerim, şeytanlarım: benimle yürüyeceksiniz, ben olmadığımda da yürüyeceksiniz. Üstünüze hükmedeceğim; ve bilin ki hükmünüzün üstüme çökmesine de ben izin vereceğim.

Oro Kıtaları sizindir. Zindanları da sizin, cennetleri de. Denizin görülmemiş karanlık fersahları sizin, güneşin yıkadığı ferah sahiller sizin. Rüzgârda uğuldayan dağlar ve karanlık köşelerde fısıldaşan vızıltılar; hepsi sizin. Nasıl dilerseniz öyle olacak; dünya sizin dileğinizin kalıbına dökülecek.

Çağırdığımda gelin. Bu mürekkebi konuşun. Ey Oro’nun ilahları ve melekleri, kahramanları ve acuzeleri, avcıları ve kaçakları, haydutları ve pırıl pırıl çocukları; ilahları ve böcekleri, toprağı ve denizi, göğü ve göğün altındaki çekirdeği; şeytanları ve kuşları. Sizi yakan ateş, zıtların evliliğiydi; yanarak doğdunuz. Öyleyse yanın ve yanıma gelin. Sönün ve yanımdan gidin.

Ve siz, ey gaksoyların beyleri ve hanımları: Karlin. Rekketh. Kraas. Kelâmımı koruyun; sözümü yayın. Zira siz yoktan doğdunuz ve sesinizi sizden aldım, size geri veriyorum. Onların diliyle konuşacaksınız; benim sesimi taşıyacaksınız. Mürekkeple ilk kanayan sizsiniz. Kelâmın bekçileri… süzülün, ve yankılarımı taşıyın.


Müstensihin notu: Kelâmın son hitabı gaksoyların divanınadır. Karlin, Rekketh ve Kraas’ın kim olduğunu, gaksoyların niçin başkasının sesiyle konuştuğunu merak eden, Kara Kuzgun Pantheonu bahsine baksın.

Oro’yu keşfetmeye devam et: Haritada gör · Kronoloji · Sözlük · Nebrukaddesar

← Önceki metin: